هند در سالهای اخیر استراتژی انرژی خود را بر پایه تعادل و تنوعسازی بنا کرده است. در شرایطی که تقاضای داخلی به سرعت افزایش مییابد و فشارهای ژئوپلیتیکی شدت گرفته، دهلینو تلاش میکند از هر منبع ممکن برای تأمین پایدار انرژی استفاده کند. از گاز طبیعی خلیج فارس گرفته تا نفت تخفیفی روسیه و همکاریهای هستهای، همه بخشی از سیاستی هستند که هدف آن محافظت از رشد اقتصادی هند در برابر نوسانات بازار جهانی است.
سفر اخیر رئیسجمهور امارات به هند نقطه عطفی در این مسیر بود. دو کشور یک قرارداد بلندمدت LNG امضا کردند که بر اساس آن ADNOC سالانه ۵۰۰ هزار تن گاز مایع به هند تحویل خواهد داد. این قرارداد ۱۰ ساله، به ارزش ۳ میلیارد دلار، در کنار توافق ۱۵ ساله دیگر با شرکت IOC، نشاندهنده تعمیق روابط انرژی میان دو کشور است. هدف مشترک، افزایش تجارت دوجانبه به بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۳۲ است.
همکاری هستهای نیز به یکی از محورهای مهم روابط هند و امارات تبدیل شده است. با تصویب قانون SHANTI، هند بخشهایی از صنعت هستهای خود را به روی سرمایهگذاری خارجی و مشارکت خصوصی گشوده است. این همکاری شامل توسعه رآکتورهای کوچک ماژولار و نیروگاههای بزرگتر خواهد بود. برای هند، این گام در راستای تأمین برق کمکربن و پایدار است؛ برای امارات، فرصتی برای تثبیت نقش خود در آینده انرژی جهان، فراتر از نفت.
در این میان، خرید نفت روسیه همچنان بخش مهمی از سبد انرژی هند را تشکیل میدهد—موضوعی که با واکنش تند واشنگتن روبهرو شده است. ترامپ تهدید کرده در صورت ادامه این روند، تعرفههای بیشتری علیه هند اعمال خواهد کرد. سناتور لیندسی گراهام نیز خرید نفت ارزان روسیه را کمک به ماشین جنگی پوتین دانسته است. با این حال، به نظر میرسد دهلینو همچنان بر سیاست تعادلگرایانه خود پافشاری میکند؛ سیاستی که هدف آن حفظ امنیت انرژی در جهانی است که روزبهروز قطبیتر میشود.