نشست مورد انتظار شی جینپینگ و دونالد ترامپ در پکن قرار بود پیام ثبات و هماهنگی به بازارهای جهانی ارسال کند، اما نتیجه نهایی برای بسیاری از تحلیلگران دقیقاً برعکس بود. این دیدار نهتنها راهکاری عملی برای مهار بحران ایران یا بازگشایی تنگه هرمز ارائه نکرد، بلکه نشان داد قدرتهای بزرگ جهان هنوز استراتژی مشترک و مؤثری برای مدیریت یکی از مهمترین بحرانهای ژئوپولیتیکی و انرژی جهان ندارند.
هرچند ترامپ پس از نشست اعلام کرد که «مشکلات زیادی حل شدهاند» و مدعی شد شی جینپینگ نیز بر ضرورت باز ماندن تنگه هرمز تأکید کرده است، اما هیچ خروجی مشخصی مانند نقشه راه، جدول زمانی، چارچوب همکاری یا ابتکار مشترک منتشر نشد. همچنین دو طرف نتوانستند درباره ایجاد سازوکار مشترک امنیت دریایی یا توافقی برای تثبیت بازار انرژی به نتیجه برسند؛ موضوعی که انتظارات برای کاهش تنشها را تضعیف کرده است.
در شرایطی که تنگه هرمز همچنان با اختلال در تردد و تنشهای نظامی مواجه است، نبود پیشرفت دیپلماتیک میان آمریکا، چین و ایران میتواند پیامدهای بلندمدتی برای تجارت جهانی داشته باشد. این آبراه که یکی از مهمترین شریانهای انتقال انرژی جهان محسوب میشود، همچنان در معرض ریسکهای امنیتی قرار دارد و هرگونه تداوم بحران میتواند بر حملونقل دریایی و بازارهای انرژی فشار بیشتری وارد کند.
شاید مهمترین پیام این نشست، ناتوانی واشنگتن و پکن در اقدام هماهنگ برای مدیریت بحرانهای جهانی باشد. اگر دو قدرت اقتصادی بزرگ جهان نتوانند بر سر امنیت مسیرهای حیاتی تجارت و انرژی به توافق برسند، بازارهای جهانی ممکن است با دورهای طولانیتر از بیثباتی مواجه شوند؛ وضعیتی که پیامدهای آن فراتر از خاورمیانه، بر اقتصاد بینالمللی نیز اثرگذار خواهد بود.