آمریکای لاتین در آستانه سال ۲۰۲۶ با یک تغییر مهم در نقشه انرژی خود روبهرو است. سه کشور آرژانتین، گویان و برزیل قرار است موتور اصلی رشد تولید نفت منطقه باشند، در حالی که بازگشت احتمالی نفت ونزوئلا به بازار جهانی پرسشهایی درباره آینده سرمایهگذاری در این منطقه ایجاد کرده است. اگرچه رفع برخی تحریمها و اصلاحات قانونی در ونزوئلا توجه تازهای را به این کشور جلب کرده، اما فضای کسبوکار همچنان پرریسک و نامطمئن باقی مانده است.
شرکتهای بزرگ نفتی جهان هنوز ونزوئلا را گزینهای قابل اتکا برای سرمایهگذاری بلندمدت نمیدانند. با این حال، بازیگران تجاری مانند ترافیگورا و هیلکورپ به فرصتهای کوتاهمدت و ساختارمند در این کشور علاقه نشان دادهاند؛ نشانهای از اینکه برخی شرکتها به دنبال بهرهبرداری از شرایط جدید بدون تعهدات سنگین بلندمدت هستند. این تحولات با تلاشهای آمریکا برای بازاریابی نفت ونزوئلا همراستا شده است.
در مقابل، پروژههای بزرگ در آرژانتین، گویان و برزیل با سرعتی چشمگیر در حال پیشروی هستند. تحلیل رستاد انرژی نشان میدهد که این سه کشور در مجموع بیش از ۷۰۰ هزار بشکه در روز به تولید سال ۲۰۲۶ اضافه خواهند کرد و تا حداقل سال ۲۰۳۰ از نظر جذابیت سرمایهگذاری و بازدهی، بسیار جلوتر از ونزوئلا باقی میمانند. این روند نشان میدهد که سرمایهگذاران ترجیح میدهند منابع خود را در کشورهایی با ثبات بیشتر و چارچوبهای قانونی قابل پیشبینیتر متمرکز کنند.
هرچند ونزوئلا میتواند در کوتاهمدت حدود ۳۰۰ هزار بشکه در روز به بازار اضافه کند، اما زیرساختهای فرسوده، عدم قطعیت سیاسی و ریسکهای حقوقی مانع از آن میشود که سرمایهگذاریهای بزرگ بهسرعت به این کشور بازگردند. در نتیجه، چشمانداز انرژی آمریکای لاتین در سالهای پیشرو بیشتر تحت تأثیر موفقیت کشورهای نوظهور منطقه خواهد بود تا بازگشت نامطمئن ونزوئلا.