در هفتههای اخیر، بازار نفت شاهد سقوط قابلتوجه قیمت نفت فیزیکی بوده است؛ بهطوریکه پریمیوم نفت خام از بیش از ۳۰ دلار بالاتر از شاخص برنت در اوایل آوریل، به سطح برابری یا حتی تخفیف جزئی در چرخه خرید ماه مه رسیده است. این تغییر شدید در ظاهر نشانهای از کاهش بحران تلقی میشود، اما تحلیلگران تأکید دارند که این افت قیمت ناشی از بهبود عرضه نیست، بلکه نتیجه تغییر رفتار خریداران در مواجهه با بحران است.
در واقع، پالایشگاهها به جای پذیرش قیمتهای بسیار بالای نزدیک به ۱۵۰ دلار برای هر بشکه، خریدهای خود را کاهش دادهاند و امیدوارند که درگیریها در منطقه و بسته بودن تنگه هرمز بهزودی پایان یابد. در همین حال، آنها از ابزارهایی مانند کاهش ذخایر، کاهش نرخ فعالیت پالایشگاهها و استفاده از آزادسازی هماهنگ ۴۰۰ میلیون بشکهای ذخایر استراتژیک توسط آژانس بینالمللی انرژی (IEA) برای مدیریت کمبود عرضه استفاده کردهاند.
همزمان، کاهش واردات نفت خام چین به پایینترین سطح از سال ۲۰۲۲—زمانی که این کشور هنوز تحت محدودیتهای کووید قرار داشت—نیز فشار صعودی بر قیمت نفت فیزیکی را کاهش داده است. برخی پالایشگاهها نیز تعمیرات فصلی خود را زودتر آغاز کردهاند یا در حال آمادهسازی برای فصل اوج مصرف تابستان هستند، که این موضوع به کاهش موقت تقاضا کمک کرده است.
با این حال، بخشی از این آرامش میتواند بسیار کوتاهمدت باشد. تحلیلگران هشدار میدهند که با نزدیک شدن به فصل اوج فعالیت پالایشگاهها و کاهش تدریجی ذخایر، در صورت تداوم انسداد تنگه هرمز، بازار ممکن است دوباره با جهش شدید قیمتها روبهرو شود. به گفته نیل کروزبی از شرکت Sparta Commodities، بازار فیزیکی در حال حاضر «شدت کمبود واقعی را بهطور کامل قیمتگذاری نکرده است»؛ موضوعی که نشان میدهد ثبات فعلی بیشتر ناشی از احتیاط خریداران و استفاده حداقلی از عرضه است تا بهبود واقعی شرایط بازار.